Copyright 2021. HISTORYPOŻ&MUZEOPOŻ. Wszelkie prawa zastrzeżone. 

 

PRZEJDŹ DO INNYCH ARTYKUŁÓW

20 maja 2022
Świadectwem przeszłości są nasze wspomnienia, fotografie, dokumenty oraz wszystko to, co rozumiemy dziś jako dziedzictwo kultury i architektury. Od kilku
17 maja 2022
„W ubiegłym tygodniu znaleziono na polach mogilskich trupa kobiety. Śledztwo policyjne wykazało, że zabitą była niejaka Leontyna Rattnerowa, zaś mordercą
14 maja 2022
Drodzy Czytelnicy Historypoż, Eksponat Poż w epidemii, to tytuł blogowej wystawy. Jest to pierwsza tego typu prezentacja w wirtualnej rzeczywistości,

Konserwacja tego przedmiotu w I poł. XX w. polegała na czyszczeniu go przy użyciu papieru ściernego lub szczotki do metali. Zalecano również natłuszczać wazeliną. W II poł. XX w. w publikacjach dotyczących konserwacji sprzętu strażackiego zalecano jedynie przechowywać w suchym miejscu. Badanie wytrzymałości polegało na sprawdzeniu ucha (otworu), zapewne przy różnych ćwiczeniach w ramach wyszkolenia bojowego i doraźnych inspekcji.

 

Ryc. przedstawia samą śrubę dla porównania jej z śrubogwóźdźiem.

Śrubogwóźdź przypomina kształtem wydłużony ostrosłup o przekroju kwadratowym i jest on połączeniem śruby - w dolnej jego części i gwoździa - w górnej części tworząc kąt prosty. W środku gwoździa pomiędzy ramionami znajduje się wywiercony otwór potocznie zwany uchem do linki.

 

Część górna służyła do wykonywania czynności polegających na wbijaniu się np. w ścianę, z kolei część śrubowa – gwintowana służyła do prowadzenia czynności mających na celu wkręcania się np. w ościeżnice.

Literatura:

 

[1] S. Kowalski, „Użytkowanie i konserwacja sprzętu pożarniczego”, wyd. Państwowe Wydawnictwa Techniczne, Warszawa 1953. s. 109.

[1] H. Ołdakowski, W. Struś, „Budowa sprzętu pożarniczego”, wyd. Związek Ochotniczych Straży Pożarnych , Warszawa 1958, s. 228-229.

Krawędzie gwoździa z lekko zaokrąglonym łbem posiadają nieregularne nacięcia tworzące harpunowate zadry zwrócone w kierunku łba i przeciwnie do kierunku wbijania uniemożliwiając tym samym niekontrolowane  wyciągnięcie go z elementów, do których został wbity.

 

Długość części uzębionej do wbijania to ok. 85 mm.

Śrubogwóźdź ratowniczy i zabezpieczający z II poł. XX w. o grubości ok. 15 mm i długości ok. 110 mm, to niewielkich rozmiarów hak stalowy lub żeliwny, który wraz z zamocowaną linką ratowniczą służył do wkręcenia i wbijania się w ramę okienną lub do ramy drzwi zewnętrznych i zewnętrznych oraz innych konstrukcji budynków typu poręcze, słupy, belki, ściany i itp. W polskich strażach pożarnych zawodowych i ochotniczych zarówno w I jak i w II poł. XX w. pełnił rolę znormalizowanego narzędzia ratowniczego i zabezpieczającego.

 

Danuta Janakiewicz-Oleksy

Centralne Muzeum Pożarnictwa w Mysłowicach

Śrubogwóźdź

23 grudnia 2021

Blog o historii ochrony przeciwpożarowej, s​​​​​​przętu gaśniczego i działalności straży


 

O PORTALU

NA SKRÓTY

Platforma edukacji w zakresie ochrony ruchomych zabytków techniki pożarniczej i opieki nad tymi zabytkami.

historia ochrony przeciwpożarowej
historia straży pożarnej
dawny sprzęt techniki pożarniczej