Copyright 2022. HISTORYPOŻ&MUZEOPOŻ. Wszelkie prawa zastrzeżone. 

 

Redakcja Historypoż poszukuje informacji na temat zakładowej straży pożarnej nieistniejącej już Elektrowni I w Jaworznie na Górnym Śląsku.

PRZEJDŹ DO INNYCH ARTYKUŁÓW

28 stycznia 2023
To trzeci post blogowy z cyklu  true crime, który treścią nawiązuje do zajawek: „Strażak morduje wystrzałem z rewolweru” i „Strażak
26 stycznia 2023
Na archiwalnej fotografii - żołnierze z reprezentacyjnego pododdziału  kawalerii WP obsługujący pompę strażacką podczas ćwiczeń z ochrony przeciwpożarowej. Autor dokumentu:
24 stycznia 2023
— Wzywamy wszystkich do zabezpieczenia przed pożarami obiektów gospodarczych, a zapomnieliśmy o swojej strażnicy.  Rysunek humorystyczny aut. B. Wichrowskiego opublikowany

Konserwacja tego przedmiotu w I poł. XX w. polegała na czyszczeniu go przy użyciu papieru ściernego lub szczotki do metali. Zalecano również natłuszczać wazeliną. W II poł. XX w. w publikacjach dotyczących konserwacji sprzętu strażackiego zalecano jedynie przechowywać w suchym miejscu. Badanie wytrzymałości polegało na sprawdzeniu ucha (otworu), zapewne przy różnych ćwiczeniach w ramach wyszkolenia bojowego i doraźnych inspekcji.

 

Ryc. przedstawia samą śrubę dla porównania jej z śrubogwóźdźiem.

Śrubogwóźdź przypomina kształtem wydłużony ostrosłup o przekroju kwadratowym i jest on połączeniem śruby - w dolnej jego części i gwoździa - w górnej części tworząc kąt prosty. W środku gwoździa pomiędzy ramionami znajduje się wywiercony otwór potocznie zwany uchem do linki.

 

Część górna służyła do wykonywania czynności polegających na wbijaniu się np. w ścianę, z kolei część śrubowa – gwintowana służyła do prowadzenia czynności mających na celu wkręcania się np. w ościeżnice.

Literatura:

 

[1] S. Kowalski, „Użytkowanie i konserwacja sprzętu pożarniczego”, wyd. Państwowe Wydawnictwa Techniczne, Warszawa 1953. s. 109.

[1] H. Ołdakowski, W. Struś, „Budowa sprzętu pożarniczego”, wyd. Związek Ochotniczych Straży Pożarnych , Warszawa 1958, s. 228-229.

Krawędzie gwoździa z lekko zaokrąglonym łbem posiadają nieregularne nacięcia tworzące harpunowate zadry zwrócone w kierunku łba i przeciwnie do kierunku wbijania uniemożliwiając tym samym niekontrolowane  wyciągnięcie go z elementów, do których został wbity.

 

Długość części uzębionej do wbijania to ok. 85 mm.

Śrubogwóźdź ratowniczy i zabezpieczający z II poł. XX w. o grubości ok. 15 mm i długości ok. 110 mm, to niewielkich rozmiarów hak stalowy lub żeliwny, który wraz z zamocowaną linką ratowniczą służył do wkręcenia i wbijania się w ramę okienną lub do ramy drzwi zewnętrznych i zewnętrznych oraz innych konstrukcji budynków typu poręcze, słupy, belki, ściany i itp. W polskich strażach pożarnych zawodowych i ochotniczych zarówno w I jak i w II poł. XX w. pełnił rolę znormalizowanego narzędzia ratowniczego i zabezpieczającego.

 

Danuta Janakiewicz-Oleksy

Centralne Muzeum Pożarnictwa w Mysłowicach

Śrubogwóźdź

23 grudnia 2021

Blog o historii ochrony przeciwpożarowej, s​​​​​​przętu gaśniczego i działalności straży


 

O PORTALU

NA SKRÓTY